Bij EAGER struinen we regelmatig het web af naar inspirerende fotoseries. Precies zo kwamen we ook de fotoserie 'Missing Garden' tegen van fotograaf Dominik Smialowski en illustrator Monika Prus. We vroegen Dominik wat achtergronden met ons te delen.

Hoe ben je tot de keuze voor je onderwerp gekomen?
Het onderwerp 'kindertijd' heeft me altijd geïnteresseerd, dus wat dat betreft past dit project goed bij mij. Het onderwerp is daarmee erg persoonlijk en gaat over de dunne lijn tussen kind zijn en volwassen zijn. Een lijn die ik misschien liever niet was overgegaan... Wat is er in je volwassen leven nog over van je kindertijd? Als volwassene kom je terecht in een race voor geld, voor meer, beter, hoger. Dit project is bedoeld om een moment te reflecteren in hoeverre het goed is om de wereld vanuit de ogen van een kind te beschouwen. Met een verlangen naar natuurlijkheid. Het volwassen leven is kunstmatig. We spelen de rol die de maatschappij van ons verwacht. De wereld van kinderen is echt. Persoonlijk mis ik dat. Ik zeg niet dat de wereld van kinderen eenvoudig is, maar zij hebben in elk geval echte problemen. Ons streven naar geld maakt dat we een rol gaan spelen. Daarmee zijn we niet meer onszelf, maar zijn we de verpersoonlijking van die rol geworden.

Hoe heeft het onderwerp zich vertaald in dit concept?
Het concept dat ik heb gekozen is eigenlijk per ongeluk ontstaan. Bij één van mijn foto's miste ik een element en toen heb ik Monica Prus gevraagd het voor me te tekenen. Toen ik met dit project startte wist ik meteen dat ik met Monica wilde samenwerken. Ze is grafisch ontzettend goed. Na vele interacties en creatieve botsingen is zo langzamerhand het kader voor het project ontstaan. En zo zijn we wat mij betreft beide co-auteurs van dit project geworden. Ik ben superblij met het resultaat, het is precies wat ik voor ogen had.

Hoe heb je het aangepakt?
De modellen in het project zijn vrienden van mij. Het oorspronkelijke idee was dat ieder portret een persoonlijke reflectie van hun jeugd zou zijn. Uiteindelijk hebben we het idee wat aangepast omdat bleek dat er veel scenes zijn te verzinnen waar veel van ons (allemaal 30-ers) zich mee kunnen identificeren. We zijn allemaal wel eens verliefd geweest, hebben gespeeld met vliegers, of geraakt door een bepaalde jeugdfilm. De scenes zijn daarmee een wat meer algemene vertolking van een kindertijd geworden.

Wat vind je de mooiste reactie op je project tot op heden?
De lach op het gezicht van de helden op de foto's, mijn vrienden, toen ze de werken zagen op een speciale tentoonstelling.

Foto's © Dominik Smialowski

www.behance.net

Tweet